Çerkeslerin Hakları Tanınsın, Anavatana Dönüş Yolu Açılsın

Çerkes halkları 300 yıl süren savaşların sonunda Çarlık ordularına yenildiler. Ezilen ulus ve halklar sorununa her daim inkâr, imha ve sürgün etme penceresinden bakan Rus otokrasisi, 21 Mayıs 1864’te “zafer”ini ilan etti ve Çerkes halklarını sürgüne zorladı.

Kafkas topraklarında yüzbinlerce Çerkes kırıma uğradı. Kalan sağlar süngü zoruyla Karadeniz kıyılarına sürüldü. Amaç onların yerinden edilmesi, topraklarından kovulması ve bir daha geri dönmemesiydi. Tarihe Çerkes sürgünü ve soykırımı olarak geçen bu süreçte 1,5 milyon Çerkes hayatını kaybetti.

Kadınlar, çocuklar ve yaşlılar Karadeniz’e açılmak üzere harap gemilere bindirildi. Sivillerin birçoğu göç yollarında hastalıktan, açlıktan kırıldı. Ölenler Karadeniz’in derin sularına atıldı.

Kırımdan kaçan Çerkes topluluklar Osmanlı İmparatorluğu başta olmak üzere Ürdün, Lübnan, Suriye, Balkan ülkeleri ve daha birçok ülkeye dağıldılar. Sığındıkları topraklarda ucuz emek gücü olarak kullanıldılar. Vatana hasret yaşadılar.

Soykırımın 157. yılında Çerkes halklarının acısını paylaşıyoruz. Bugünkü Rusya devleti tarihsel gerçeklerle ve soykırımla yüzleşmelidir. Vatanına dönmek isteyenlere kapılar açılmalıdır.

Türkiye’de yaşayan yaklaşık 6 milyon Çerkes, anadilde eğitim hakkı, soyadı değişikliği, Anayurda gidebilme ve çift pasaport taşıma gibi talepleri dile getirmektedir. Bir buçuk asırdır ötelenen bu talepler artık duyulmalı, yerine getirilmelidir.

Tarihte Çerkesler ve Ermenilerin yaşadığı ya da yakın tarihte Ruanda ve Bosna’da yaşanan soykırım örnekleriyle yüzleşmek, halklar arasında kardeşliği güçlendireceği gibi özgür ve demokratik bir yaşamı inşa etmek için de gereklidir. Tarihte bir daha benzer acıların tekrarlanmamasının yolu buradan geçmektedir.   

Ercüment Akdeniz

Genel Başkan

TEILEN